In deze editie van ‘Families binnen De Klerk’ spreken we met Robin (34) en Hans (62) en van den Boom. Robin, voor velen een bekend gezicht, werkt als personeelsmanager en Hans als terreinbeheerder bij De Klerk.
Een vroege start in het werkende leven
Toen Hans (62) op zijn dertiende niet meer naar school wilde, kwam hij terecht bij een stratenmaker. “Dat mocht in die tijd eigenlijk helemaal niet, maar ik wilde gewoon niet meer naar school. Ik kreeg vrijstelling en heb mijn tas met boeken zo in de Merwede gegooid”, vertelt hij lachend. Zijn eerste klus bestond uit “opperen” - stenen kruien. “Dat ging natuurlijk lang niet altijd goed. Een volle kruiwagen ging gewoon op zijn zij hoor!” Toch hield hij het anderhalf jaar vol. Zijn eerste loon? “78,25 gulden per week. Dat geld heb ik gespaard en er een hengellat van gekocht.”
Na deze periode maakte Hans de overstap naar De Vries Werkendam, waar hij begon als heier. Het was een bekende omgeving voor hem, want zijn vader werkte daar al jaren als heibaas. Na verloop van tijd ging hij koppensnellen bij Groeneveld in Nieuwendijk, een zwaar maar precies vak waarin hij veel ervaring opdeed.
Voordat Hans uiteindelijk bij De Klerk terechtkwam, werkte hij een periode bij een kippenboer in Brakel. Daar hield hij zich bezig met het uitbenen van kippen, maar al snel merkte hij dat dit werk niet echt bij hem paste. Ondertussen had een vriend die al bij De Klerk werkte hem meerdere keren benaderd met de vraag of hij ook niet bij De Klerk wilde komen werken. Toch bleef Hans aanvankelijk terughoudend om die overstap te maken.
Een onverwacht bakske dat alles veranderde
Tóch kwam Hans in 2018 bij De Klerk terecht. “Ron de Groot belde of hij een bakske kon komen doen. Ik kende hem nog niet, maar het was hartstikke gezellig,” vertelt Hans. “Zo ben ik toch overstag gegaan en ben ik in november 2018 bij De Klerk begonnen.”
Aanvankelijk zou Hans gaan heien, maar dat liep anders. “De Klerk nam toen het grote project Zee & Delta in Zeeland aan. Daar heb ik jarenlang alle schotten gemaakt. Oude eruit, uit elkaar halen, weer in elkaar zetten.” Als ‘losse vent’ werkte hij overal bij mee, met een bus vol gereedschap op pad. “Ik heb twee handen, dus zeg maar wat ik moet doen”, was het motto van Hans toen hij bij het bedrijf kwam. “Als ik langer moest blijven, belde ik mijn vrouw Erika op dat ik later was ’s avonds. Ook als er visite zou komen. Bel maar af, zei ik dan! Als je ergens aan begint dan moet je het ook afmaken”, legt Hans uit.
Van buitenman naar terreinmedewerker
Tegenwoordig is Hans verantwoordelijk voor het reilen en zeilen op het terrein in Woudrichem. Een functie waar hij even aan moest wennen. “Buiten had je altijd veel vrijheid, dat is nu minder. Maar inmiddels heb ik het enorm naar mijn zin. Er is de afgelopen jaren veel geïnvesteerd: mooi asfalt, netjes opgeruimd. Alles wordt uitgezocht en gesorteerd. We hebben een leuk team, en dat werkt perfect.”
Robin (34) kwam in februari 2015 officieel bij De Klerk in dienst. “ Een voormalig directeur uit de familiare vriendenkring riep vroeger al: ‘Gij komt bij mij werken!’ Ik wist toen zelf nog niet wat ik wilde doen.” Tijdens zijn HBO-opleiding Personeel en Arbeid liep hij stage bij De Klerk en bleef daarna als HR-medewerker. Inmiddels is hij personeelsmanager, tot grote trots van zijn vader. “Wij hebben altijd geprobeerd Robin normen en waarden mee te geven en hard te werken,” zegt Hans. “Dat hij dit nu in zijn werk kan toepassen bij De Klerk, dat maakt me trots.”
Thuis gaat het volgens Hans zelden over werk. “Nee hoor,” zegt hij resoluut. “Ja echt wel!” lacht Robin. “Maar dan alleen over leuke dingen: investeringen, nieuw werk dat binnenkomt. Collega’s denken dat ik altijd alles weet, maar dat is niet zo. Robin houdt dat altijd voor zich”, legt Hans uit.
Tijden veranderen
Dat Hans het altijd met zijn handen heeft moeten verdienen, raakt iets in Robin. “Wij hebben vroeger altijd alles gehad. We zijn nooit iets tekortgekomen omdat mijn vader zo hard werkte. Ik had me geen betere vader en moeder kunnen wensen en heb veel respect voor hoe mijn vader dat altijd heeft gedaan”, zegt Robin. Hij werd thuis altijd gestimuleerd om te gaan leren, ondanks dat Robin misschien wel liever ging werken. Nu zou Robin zijn kinderen een ander advies mee willen geven: “Tijden zijn veranderd. Ik zou mijn kinderen graag willen zeggen dat ze iets moeten gaan doen wat ze leuk vinden. Én als je maar half de kans krijgt om iets met je handen te gaan doen, moet je dat zeker doen! En dan het liefst bij De Klerk…”
De Klerk als familiebedrijf
“Ik heb niet veel bazen gehad,” zegt Hans, “maar zoals het hier is… De Klerk is een geweldig bedrijf. Veel mag, veel kan, én met een menselijk randje. Dat vind je nergens meer. Ik vind dat mensen dat wat meer mogen beseffen.” Dat De Klerk een familiair bedrijf is, geldt dubbel voor Robin sinds zijn vader er ook werkt. “Meestal zie je dat pa ergens gaat werken en dat zoonlief erachteraan komt. Daar hebben we in het bedrijf heel veel voorbeelden van. Bij ons is dat dan andersom.” Het feit dat er veel ‘families’ binnen De Klerk vertegenwoordigd zijn, zegt voor hem veel: “Waarom zou je een familielid bij het bedrijf willen hebben? Dat is alleen maar als je het zelf ook naar je zin hebt. Anders zou je je zoon of ander familielid nooit aanraden om daar ook te komen werken”. Robin benadrukt dat het familiaire aspect vooral telt als het even tegenzit. De voorbeelden hiervan kennen we helaas allemaal. “Uiteindelijk gaat het daar voor mij om: dat er voor elkaar wordt gezorgd, juist als het moeilijk is.”
Een blik vooruit
Hans hoopt gebruik te kunnen maken van de zwaarwerkregeling en iets eerder te stoppen met werken. Wat hij dan gaat doen? “Genieten van mijn drie kleinkinderen! Als ik Lenn, Robins oudste zoon, van de opvang haal, hoor ik hem al van verre roepen: ‘OPAAA!’ Dat vind ik echt geweldig.” Bij De Klerk draait het niet alleen om wat we maken, maar vooral om wie we zijn. Robin: “Onze kernwaarden: familiair, trots, betrouwbaar en pragmatisch hebben we bewust gekozen omdat ze ons typeren. Het is belangrijk dat we, ook nu we groeien, blijven terugpakken op de vraag: zijn we nog wie we willen zijn? Handelen we zoals we met elkaar hebben afgesproken?” Want volgens hem is dat wat De Klerk onderscheidt. “Ieder bedrijf kan schepen kopen, een loods bouwen, maar een bedrijf vormen zoals wij… dat is iets heel bijzonders. Als we dat kwijtraken, worden we een dertien-in-een-dozijn bedrijf. Robin wil er daarom voor zorgen dat die typische De Klerk-cultuur in de toekomst behouden blijft. “We willen mensen blijven aantrekken met het juiste karakter. Of ze nu al jaren meedraaien of net beginnen, iedereen draagt bij aan dat familiegevoel. En juist dat moeten we koesteren, ook in de toekomst.”
Tot slot
Het verhaal van Hans en Robin laat zien wat De Klerk zo bijzonder maakt: werken met trots, met de handen én met het hart. Of je nu net begint of bijna met pensioen gaat, bij De Klerk doe je het samen.
